میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند

بمان و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کنتو کوهی بعد از این ها درد بودن را تحمل کنگلی قرمز به وقت عاشقی، میخواستی باشینشد حالا بمان و زرد بودن را تحمل کنتو ادم برفیای با شال تزیینی در این کوچهکه درمانت نبوده... سرد بودن را تحمل کنکسی را جز خودت دیگر نمییابی در این خانهخدای ناخدایان فرد بودن را تحمل کنتو میدانی چه دردی می کشم شاعر که میگوییبمان و بعد از این ها مرد بودن را تحمل کن#میلاد_فرحمند + نوشته شده در چهارشنبه چهارم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 22:8 توسط میلاد فرحمند یعقوبی پور  |  میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

بعد من اشک به چشمان ترت می آیداز همه اهل محل هی خبرت می آیدگریهها کردم و صدبار عزیزم ، گفتم ....*بومرنگ است همین غم* به سرت می آید چرخ گردون که فقط فرصت گل دادن نیستفصل سرما به سراغ ثمرت می آید دل شکستی و گذر کردی و یکجا حتمادل شکستن به سر تک پسرت می آید من که مردم ولی این عشق تو را خواهد کشتآن زمان داغ جوان بر جگرت می آیدمیلاد فرحمند*سید سعید صاحب علم بومرنگ است؛ شبی سوی تو برمیگردد + نوشته شده در چهارشنبه چهارم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 22:17 توسط میلاد فرحمند یعقوبی پور  |  میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

دنیا چه بود جز غم بسیار قهوه چیچای و غزل، دو پاکت سیگار قهوه چیاینجا کسی که یکه و تنها نیامده است؟شالِ سفید و دامن گلدار قهوه چی؟قلیان بزن! و با غم و اندوه در سرشپر کن فقط عصاره خوانسار قهوه چیوقتی مرور می کنم آن خاطرات راخون میچکد از این دل خونبار قهوهچیآن بعد از ظهر شوم که افکار در سرمآغشته بود با غم سرشار قهوه چی او دیر کرده یا زده زیر قرارمان؟ساعت گذشت از سه و از چار قهوه چی #میلاد_فرحمند + نوشته شده در شنبه هفتم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 16:0 توسط میلاد فرحمند یعقوبی پور  |  میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...